9521f20b492795fc6cf376b063603663.jpg

Van Bidningahusum naar Biddinghuizen

Op het ‘vaste land’, zoals ik het altijd noem, bij Doornspijk op de Veluwe lag omstreeks 800 een buurtschap genaamd Bidningahusum. Dit werd bedreigd door oprukkend water en is uiteindelijk ondergelopen. Maar Bidningahusum kwam in 1963 weer boven water: in Flevoland werd Biddinghuizen, vernoemd naar Bidningahusum, geboren! In 1963 werd ik ook geboren: in Doornspijk waar dus vroeger Bidningahusum lag. Na wat omzwervingen kwam ik uiteindelijk terug waar ik geboren ben: in Biddinghuizen, maar dan in Flevoland.

Ik rij dagelijks van Biddinghuizen naar het ‘vaste land’ voor mijn werk. Maar ooh, wat is het fijn als ik ’s avonds de Elburgerbrug weer over kom de polder in! Ik laat dan letterlijk alles achter me: de drukte van mijn werk en de drukte van het vaste land. Zodra ik de brug over ben kan ik weer vrij ademen en zie de weidsheid van de polder. Ik rij ’s ochtend en ’s avonds letterlijk naar de zon; ’s ochtend naar het oosten en ‘s avonds naar het westen.

Onderweg zie ik reigers, andere (roof)vogels, ooievaars, koeien, schapen en soms een vos.

De seizoenen kan ik perfect zien beginnen en zien eindigen. In het voorjaar zie ik het eerste lichtgroene waas over de akkers liggen en rijd ik langs tulpenvelden. In de zomer zie ik alles tot volle wasdom komen. Aan het eind van de zomer, in de overgang naar de herfst zie ik de boeren de oogst binnenhalen. Ik ruik de uien vanuit mijn auto. In de winter sterft alles af en is het kaal. Maar ook dan heb ik mooie ritjes als de ‘witte wieven’ (lage mistflarden) over de weilanden zweven. En als het sneeuwt wordt het niet verstoord door fanatieke sneeuwruimers. Alleen de weg is schoon, ik zie kilometers ongerepte sneeuw!

In dit prachtige landschap staan de windmolens. Je houdt ervan, of je houdt er niet van. Het lijkt wel of er geen tussenweg is. Ik hou ervan! Ze staan zo mooi strak in ’t gelid, het past in dit landschap. Zo groot, zo imposant, de zon die je soms tussen twee windmolens ziet, het draaien van de wieken wat geweldige schaduwmomenten oplevert als de zon schijnt, ik vind het geweldig!

In 2013 vierde Biddinghuizen een 50-jarig jubileum, ik werd in dat jaar dus ook 50. Elke inwoner van Biddinghuizen die in dat jaar 50 werd, kreeg een uitnodiging om dit gezamenlijk te vieren en mocht een windmolen beklimmen! Uiteraard heb ik die kans gegrepen! Ontvangen met koffie en gebak, we waren tenslotte jarig. Een windmolen van 70 meter hoog beklimmen, bovenin de turbine je hoofd naar buiten steken en dan Lelystad zien liggen, de Veluwe, Harderwijk (zelfs de koepel van het Dolfinarium) en uiteraard Walibi. Wat een ervaring: eng, spannend maar geweldig!

Biddinghuizen telt iets meer dan 6000 inwoners, maar eind augustus zijn het er opeens ruim 60.000 geworden. Een hele stad verrijst dan naast het dorp. Compleet met winkels, restaurants en kappers, Lowlands maakt zijn opwachting! Met zo’n tien podia kun je er drie dagen lang genieten van muziek en culturele acts. Als de wind goed staat kan ik vanuit onze tuin live meegenieten! Dit blijf ik altijd bijzonder vinden!

Het voelt een beetje ‘eigenwijs’ om in Flevoland te wonen. Mensen op het ‘vaste land’ denken vaak dat ik ver van mijn werk af woon. De weg naar de polder toe is voor hen langer dan de weg die ik maak naar het ‘vaste land’, zo lijkt het wel. Laat mij dan maar eigenwijs zijn, ik geniet van het wonen hier in Flevoland!

Opgeschreven door #Poldermeisje Janny Bultman.
Geredigeerd door Ans Vedder

Biddinghuizen
Plan je route