eeb6b315a6ec125a3f0caafa5f7a2f1c.PNG

Lelystad ziet Abraham

Twee hoofdstukken uit het boek: ‘Lelystad ziet Abraham’
n.a.v. het 50 jarig bestaan van Lelystad in 2017.
Auteur Ger Koreman / Uitgever Gemeente Lelystad
Verkrijgbaar bij The Read Shop in de Kroonpassage

Hoofdstuk 3
‘Maar hoe weet de piloot waar hij moet vliegen?’ vraagt Floor.
‘Vliegtuigen volgen een soort snelweg in de lucht,’ antwoordt opa, ‘dat zijn uiteraard onzichtbare wegen.
Net als de gewone snelwegen is het op de luchtsnelwegen heel erg druk.
Dat veroorzaakt soms vertragingen, een soort luchtfiles.’
Jamie zegt: ‘Ik zie ’s avonds wel eens vliegtuigen boven Lelystad met knipperende rode, groene of witte lichtjes.’
‘Inderdaad,’ zegt opa, ‘de lichtjes die altijd branden op een vliegtuig zijn navigatielichten.
In de lucht kent men net als op de weg of op het water een aantal voorrangsregels.
In de luchtvaart zijn ze gebaseerd uit de scheepvaart.
Rood is bakboord en groen is stuurboord, gezien vanaf de piloot (Ezelsbruggetje: in het woord stuur (van stuurboord) zit de letter R, dus rechts.
In het woord bak (van bakboord) zit geen R dus links).
Zie je een vliegtuig met een rood licht rechts en een groen licht links, dan weet je dat het naar je toe komt.
Op de staart van het vliegtuig is een wit lichtje aangebracht.
Als je dit ziet, weet je dat het vliegtuig van je af vliegt.’
’Is dit, boven mijn hoofd, niet de Automatische Pilootknop, opa Ger?’ vraagt Mo die trots zit te zijn in de cockpit naast opa.
‘Juist,’ zegt opa, ‘en de grote rode knop daarnaast is voor als het toestel moet opstijgen.
Ik zal het eens voordoen hoe dat normaal gebeurt.’
Opa doet zijn arm omhoog, drukt op de rode knop en daarna op de knop van de Automatische Piloot.
En dan gaat het helemaal mis.
Het vliegtuig begint te schudden en de kinderen ook, de motoren aan de vleugels slaan aan.
De slurf, de loopbrug tussen museum en vliegtuig, wordt automatisch losgetrokken van het vliegtuig en schuift in elkaar.
De automatische deur slaat dicht en op slot.

‘Wat… wat gebeurt er?’ roepen de vier kinderen naar opa.
‘Ik… ik…ik… heb werkelijk geen idee’ stamelt hij terwijl er zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd verschijnen.
‘Maak jullie riemen maar wel vast, je weet maar nooit.’
Het vliegtuig gaat nog harder schudden, komt in beweging en langzaam taxiet het via de witte strepen op de grond naar de startbaan.
‘Potver… de potver…,’ stamelt opa, ‘wat heb ik nu weer gedaan?’
‘Hij hobbelt en kraakt wel’ roept Floor boven alle herrie uit.
‘Ja,’ zegt opa, ‘een vliegtuig is niet gebouwd om te rijden maar om te vliegen.
In de lucht voelt hij zich een stuk aangenamer.’
‘Gaan we dan de lucht in?’ vraagt Yorick.
Opa mijmert: ‘Ik ben bang dat men bij de laatste vlucht vergeten is de Automatische Piloot af te zetten.
Het vliegtuig richt zich dan op de laatst ingegeven co-ordinaten van het navigatiesysteem en wil zijn route dan alsnog voortzetten.’
‘Pffff,’ zucht Yorick, ‘daar heb ik even geen zin in, ik moet zaterdag korfballen.’
‘Geen paniek,’ zegt opa, ‘ik zal trachten de boel af te remmen.’
Maar voordat opa iets kan doen, staat het vliegtuig klaar aan de startbaan om op te stijgen.
De motoren loeien nu op volle kracht, alle lichten branden, opa voelt een lichte spanning bij de kinderen.
‘Opa, is de startbaan hetzelfde als de landingsbaan?’ vraagt Floor.
‘Ja,’ zegt opa, ‘de startbaan kan omgekeerd de landingsbaan zijn, maar waarom vraag je dat?’
‘Nou,’ zegt Floor bijna angstig, ‘ik sta op dit moment liever voor de landingsbaan dan de startbaan als je het niet erg vindt.’
Opa begrijpt de angst van de kinderen, hij voelt zich zelf ook allerminst op zijn gemak, maar ja, er moet wat gebeuren.
Het vliegtuig komt verder in beweging, het gaat vaart maken en langzaam gaat de neus iets omhoog om op te stijgen.

‘We komen los van de grond,’ roept Mo nerveus, ‘ik zie op het scherm voor mij dat de wielen worden ingetrokken.
We vliegen, we vliegen!’
Opa draait zijn hoofd om vanuit de cockpit naar de kinderen en zegt: ‘Luister jongens, ik heb nog nooit een vliegtuig bestuurd maar ik heb wel al heel lang een rijbewijs en heb ooit wel eens een slipcursus gedaan.
Dus geen reden tot paniek, we zullen dit klusje met z’n vijven moeten oplossen.’ ‘Oké opa,’ vraagt Floor nuchter, ‘wat zal ik doen?’
‘Jij gaat ons bezig houden als stewardess en als floormanager.
Je zorgt voor de nodige hapjes en drankjes zodat Mo en ik goed kunnen nadenken welke stappen we moeten zetten tijdens deze ongewilde vlucht.’
Opa geeft Mo ondertussen een knipoogje.
‘Je houdt alle bezigheden in het vliegtuig in de gaten zodat er geen rommel ontstaat.
Yorick kijkt zoveel mogelijk naar beneden om te zien of we op de goede hoogte vliegen en nergens tegenaan komen’ zegt opa.
‘Jamie gaat heerlijk onderuit bij een raampje zitten om te zien wat er buiten allemaal gebeurt.’
Opa merkt dat de kinderen door zijn grappige verzinsels en opmerkingen wat relaxter worden, misschien gaan ze deze vlucht nog leuk vinden, maar zeker weet hij dat niet.
En ineens schalt de stem van Mo door de vliegtuigcabine, hij heeft de microfoon van de omroepinstallatie ontdekt:
‘Uw captain opa Ger en zijn assistent heten u van harte welkom aan boord van deze Jumbojet.
U kunt uw gordels nu los maken, we vliegen zo’n vierhonderd meter hoog, de buitentemperatuur zou ik niet weten, maar binnen is het behoorlijk zweten geblazen.
Uw captain en zijn assistent, de stewardess tevens floormanager en passagiers Jamie en Yorick, hebben een kleur alsof ze net van een warm land terug komen, maar ze komen net uit hun bed in Lelystad.
Mocht er behoefte zijn aan een aspirientje, wendt u zich gerust tot onze stewardess.
Wij wensen u een aangename vlucht en een behouden thuiskomst.’

‘Een behouden thuiskomst?’ vraagt Floor angstig, ‘ik wil eruit!’
‘Ik vind het wel cool,’ grijnst Yorick, ‘waar gaan we eigenlijk heen opa?’
‘Tja,’ zegt opa, ‘geen idee, het is nog even wennen met zo’n stuurknuppel.
Duw ik hem iets naar rechts dan gaan we schuin en duw ik hem iets te veel naar rechts… aaaai, dan gaat het vliegtuig wel heel erg schuin.’
En voor ze het weten hangt het hele vliegtuig schuin.
‘Niet doen opa!’ roept Floor, ‘dat vind ik niet leuk en ik word er draaierig van.’ ‘Oké,’ zegt opa, ‘ik heb het toestel inmiddels van de Automatische Piloot af, dus kunnen we zelf bepalen waar we heen gaan.’
‘Kijk opa,’ zegt Yorick, ‘hieronder is het Midland Circuit waar onder andere motorraces plaatsvinden en waar je kunt karten op de kartbaan.
Hier is ook de slipschool van de ANWB voor vrachtauto’s en het Helicentre waar je vliegles kunt krijgen in een echte helikopter.’

‘Ik wil naar de ooievaars op de hoogspanningsmasten langs de snelweg A6’ roept Floor enthousiast.
‘Ja,’ zegt Jamie, ‘kunnen we van heel dichtbij zien hoe de kleintjes op de nesten zitten.’
‘Prima,’ zegt opa, ‘dan moet ik nu wel een heel scherpe bocht naar links maken, dus houd je vast.’
Het vliegtuig draait boven de snelweg naar Lelystad.
Onder hen rijden auto’s, maar omdat dit verhaal ’s avonds en zich nog steeds in een droom afspeelt, kunnen de automobilisten het vliegtuig niet zien.
‘Daar, daar,’ roept Jamie, ‘daar zie ik de hoogspanningsmasten, er zitten wel vier nesten naast en boven elkaar’ roept ze in haar enthousiasme.
‘Waarom zitten die ooievaars zo vlak langs de weg in de hoogspanningsmasten?’ vraagt Mo aan opa.
‘Ik weet,’ zegt opa, ‘dat ooievaars ook van gezelligheid houden en nieuwsgierig zijn,
waardoor ze vaak drukke plekken uitzoeken om hun nesten te bouwen.’

‘Ja,’ zegt Yorick lachend, ‘of ze zitten daar omdat ze lekker goedkoop willen zijn met
hun stroomrekening.’
‘Lijkt mij niet,’ glimlacht opa, ‘want éénmaal per jaar wordt de hoogspanningsmast
uitgeschakeld.
De ooievaarsjongen moeten dan geringd worden.
Er klimt iemand in de mast en die haalt de ooievaarsjongen in een donkere zak naar
beneden.
Op de grond worden de jongen geringd en weer naar boven gebracht.
Zo kan men de jongen op de voet volgen.’
‘Opa?’ zegt Yorick, ‘een ooievaar heeft poten, dus kan men hem op de poot volgen.’ ‘Wist je ook opa dat ooievaars, als ze in gevaar komen, plat met hun buik op de grond
gaan liggen en net doen of ze dood zijn?’ vraagt Jamie.
‘Geen idee,’ zegt opa, ‘maar het is wel een slimme manier van overleven.’ ‘Laten we een stukje doorvliegen naar natuurpark Lelystad’ oppert Mo.
‘Uitstekend,’ zegt opa, ‘even de stuurknuppel wat meer naar rechts duwen, houd je
maar weer vast.’
En terwijl de Jumbojet met een fi kse bocht richting natuurpark vliegt, komt Floor als
stewardess de cockpit binnen:
‘Heerlijke warme gehaktballetjes met saus,’ roept ze enthousiast, ‘en speciaal voor
Mo: het is geen varkensvlees.’
‘Hoe kom je daar nu aan?’ vraagt Mo.
‘Nou gewoon, in de kastjes staan nog allemaal blikjes met eten, deze zijn nog goed
tot het jaar 2024.’
‘Vreemd,’ zegt opa, ‘hebben ze toch echt de kasten niet goed nagekeken toen ze het
vliegtuig leeg haalden.

Maar prima ik lust wel wat lekkers op deze vlucht.’
‘Kijk hier beneden is het Natuurpark Lelystad, onderdeel van het Flevolandschap.
Is zo ontzettend leuk,’ zegt Jamie ineens tussen de gehaktballetjes door.
‘Er is zelfs een Prehistorische Nederzetting waar wordt getoond hoe mensen leefden in de tijd dat grote hoefdieren nog voorkwamen in Nederland,’ zegt Mo.
‘Ja,’ zegt Yorick, ‘en er lopen wroetende zwijnen, je ziet Pater Davidsherten ravotten en je kunt zomaar een kudde galopperende pzarwikpaarden of zo iets voorbij zien rennen.
Natuurpark Lelystad is een belangrijke schakel op weg naar een leven in de vrije natuur voor deze paarden.’

‘Dat zijn przewalskipaarden’ probeert Floor hem te verbeteren.
‘Ja, dat zei ik toch: of zo iets…,’ lacht Yorick naar Floor.
Opa geniet van de dialogen tussen de kinderen.
Het zijn al echte mensjes met wie je geweldig leuke gesprekken kunt voeren. ‘Overigens,’ zegt opa, ‘natuurpark Lelystad is ooit aangelegd als recreatiegebied voor de inwoners van Lelystad.
Later is het ook een buitenverblijf van de Amsterdamse dierentuin Artis geweest.
Hier werden de dieren vaak groot gebracht of als ze oud werden, sleten ze hier hun laatste jaren.
Er leven ook wisenten, otters, bevers, edelherten, elanden en ooievaars.
Het is soms wel even zoeken want de dieren leven in zeer ruime gebieden.
Een werkelijk schitterend gebied dat zo is ingericht dat bezoekers zich er thuis voelen en al snel in de ban komen van het boeiende leven van de dieren.

Kilometers lange fiets- en wandelpaden slingeren door het bosrijke terrein, waardoor een wandeling of fietstocht een ontdekkingstocht door de natuur is.
In het bezoekerscentrum kun je fietsen huren, zodat je het volledige park kunt bezoeken.
Voor jullie is er ook voldoende te zien en te beleven.
Jullie kunnen je kennis bijspijkeren met een speurtocht of rugzakroute, of je uitleven in de speeltuin.
Een bezoek aan Natuurpark Lelystad samen of zonder jullie ouders is dan ook zeker de moeite waard.
Elke dag om 15.00 uur worden de otters gevoerd.
Heb je een vraag aan de boswachter?
Stel hem meteen.
En op de langste dag van het jaar, 20 juni, houdt men hier altijd een Midzomernachtexcursie.
Dan kan je meegenieten van de overgang van dag naar nacht en kun je de activiteiten bewonderen van schemerdieren zoals de bevers.’
‘Nou, we vliegen weer even verder’ zegt opa en hij stuurt richting Runderweg. ‘Hier,’ zegt opa, ‘bevindt zich de Flevolandse Energiefabriek op het Bio Science Centre, een leuke en interessante expositie die je met school of met je ouders kunt bezoeken.
Het is de moeite waard te zien hoe de energie in Flevoland bestuurd wordt.
De Flevolandse Energie Fabriek is een alles behalve alledaags infocentrum over duurzame energieopwekking midden in Flevoland tussen windmolens, zonnepanelen, biomassa installaties voor groene stroom en kassen met algenvijvers.
Kijk maar op internet voor het juiste adres.’
‘We gaan een scherpe bocht maken naar links.
Houd je vast!’ roept Mo door de speaker, ‘we gaan even kijken bij Manege Lelystad.
Overdag is het een geweldig gezicht de meisjes en jongens te zien galopperen en over de hindernisbalken te zien springen.’
‘Het is er ook echt leuk’ weet Jamie te vertellen.
Ze heeft zelf les bij de Manege Lelystad.
Floor vertelt: ‘De manege bestaat dit jaar vijfendertig jaar.
Ze organiseren iedere zomer speciale instructiekamp en trainingsweken.

Manege Lelystad ligt in een mooie bosrijke omgeving en ze hebben zelfs een Guppenclub voor de kleintjes.
Ook voor je verjaardagsfeestje kun je hier terecht,’ zegt ze richting Mo.
‘Opa?,’ vraagt Floor, ‘kun je even de motor afzetten van het vliegtuig?’
‘Waarom?,’ vraagt opa verbaasd.
‘Nou,’ zegt Floor, we vliegen boven de begraafplaats van Lelystad en dan behoor je een beetje stilte in acht te nemen’ je ziet haar glunderen over haar vraag.
‘Nou,’ weet opa, ‘hier ligt een oud Landdrost van Flevoland en een oud Burgemeester van Lelystad begraven.
Mensen die hebben mee geholpen van Lelystad te maken wat het nu is.
Een geweldige mooie stad met heel veel ruimte voor iedereen.’
‘Kijk opa!’ roept Yorick opeens, ‘hier rechts langs het watertje de Mammoettocht aan De Serpeling, bevindt zich Paintbal Balls and Arrows.
Je kunt er airsoften of paintballen op het grootste combatpark van Nederland. Balls and Arrows heeft op een terrein van ruim 15 hectare diverse mooie airsoft- en paintballvelden ingericht.
Ze zijn hiermee de grootste van Nederland.
Op de zondagen gebruiken ze voor hun open Skirms het totale airsoftterrein van honderdvijftigduizend vierkante meter, vol mooie schuilplaatsen?
Kijken wie de scherpschutter is van ons?
Dan is Balls and Arrows Lelystad het adres om even te landen.
Misschien kunnen we snel een spelletje paintball spelen met opa.
Zo cool.’
Yorick glundert helemaal tijdens het vertellen van zijn verhaal.
‘Rustig aan,’ roept opa, ‘even landen gaat hier niet, bovendien, vergeet niet dat ik dit vliegtuig in balans moet weten te houden.
Ik slinger soms van links naar rechts.
Nu moet ik weer sterk naar links sturen om dit vliegtuig richting Lelystad-Oost te krijgen.’

Inmiddels vliegen ze in de richting van het Observatorium Robert Morris.
En inderdaad in de verte doemt het Observatorium op.

Hoofdstuk 4
Het bord LELYSTAD aan de Bronsweg
Het is een kunstwerk van ruim zeventig meter in doorsnede met een drietal grote stalen vizieren rondom.
Als je in het midden op de stenen gaat staan en door de vizieren kijkt, kun je de bewegingen van de aarde ten opzichte van de zon optimaal waarnemen.
De vizieren staan ook in lijn met de zonsopgang die het begin van de zomer (21 juni) en de winter (21 december) aankondigt.
Ook de zonnewende als Midzomernacht en Midwinternacht wordt hier aanschouwd.
Het Observatorium is klok, kalender en tempel tegelijk.
Zo is er elk jaar in het weekend nabij de zomerzonnewende de manifestatie Sunsation waar toneel, zang, dans en gedichten de stilte verbreken.
Men begint dan ’s morgens vroeg, soms al om zes uur.
Rondom het 'Observatorium' stallen kunstenaars gedurende enkele weken ingewikkelde objecten uit.
Tijdens de winterzonnewende vindt een veel kleinere manifestatie plaats, die wordt georganiseerd door kunstenaars uit Flevoland zelf.
‘Maar opa,’ vraagt Floor, ‘valt dit observatorium onder de Flevolandse Landschapskunstwerken?’
‘Inderdaad,’ zegt opa, ‘er zijn een zevental van deze kunstwerken midden in de polder geplaatst.
Uniek in de wereld. Een aantal zijn duidelijk vanuit de lucht te zien zoals het Observatorium en De Groene Kathedraal bij Almere.
Een uit 178 populieren opgetrokken plattegrond van de Notre-Dame van Reims. Heel groot en goed zichtbaar van bovenaf.
Men heeft ernaast in het bos zo’n zelfde gedeelte uitgespaard tussen de bomen.
Geweldig om te zien.’
‘Vliegen we er nog even overheen?’ vraagt Yorick.
‘Weet ik nog niet,’ zegt opa, ‘we moeten wel weer voor het licht wordt, terug zijn.

Morgen moeten jullie weer naar school.’
‘Maar,’ zegt Jamie, ‘dit gebeurt toch allemaal in onze slaap, dus liggen we toch nog gewoon in bed?’
‘Jawel,’ zegt opa, ‘maar ik ben al een aantal jaartjes ouder dan jullie, en is het een vermoeide bezigheid om zo’n vliegtuig te besturen, zelfs in je slaap.’
‘Ja dat is waar,’ antwoordt Mo terwijl hij het geluid van een diepe gaap voortbrengt, ‘als het niet gauw licht wordt, moet ik nog plassen ook.
Waar is trouwens het toilet?’
‘Hier!’ roept Yorick, en hij opent een smal deurtje waar een toiletpot in staat.
’Zo,’ zegt Floor, ‘valt nu alles naar beneden als je hier lekker zit te… nou je weet wel.’
‘Kijk nou,’ roept Jamie, ‘ik zie in de verte de velden met tulpen.
En wat veel, maar waarom zijn ze allemaal zwart?’
‘Ha, ha,’ zegt opa, ‘ze zijn niet zwart dat komt doordat we in het donker vliegen.
Kleur zie je alleen als er licht op valt.
Maar dat moeten jullie maar eens laten uitleggen door je juf of meester.’
‘Het zijn er wel heel veel!’ roept Floor.
‘Klopt,’ weet Yorick, ‘In de Flevopolder en de Noordoostpolder, zijn de grootste tulpenvelden.
Fiets- en autoroutes zijn aangelegd en zijn samen de langste tulpenroute van de wereld.

Vanaf half april tot eind bloei (juni) is er het Tulpen Festival met heel veel activiteiten.
Zo wordt er ieder jaar een Tulpenkoningin en een Tulpen prinses gekozen.
Er zijn diverse tulpworkshops, zoals schilderen, mozaïeken, sieraden maken en dat allemaal met bloemen.
Of wie maakt het mooiste selfie met je telefoon tussen de bloemen?’
‘Here is your captain speaking’ galmt ineens de stem van opa door de luidsprekers van het vliegtuig, ‘we vliegen over ruim twee minuten boven het feestgebouw van de Lelystadse Carnavalsvereniging de Oostvaarders aan de Houtribweg.
Wie denkt dat carnaval alleen gevierd wordt in het zuiden van Nederland, heeft het mis.
Reeds vanaf 1969 kent Lelystad een actieve stichting die jaarlijks een carnavalsprogramma presenteert voor jong en oud.
Lelystad heet dan “Knarregat” en Prins Carnaval voor 2017 is “Neptunes XLV”.
De vereniging bestaat dus ook al bijna 50 jaar!
Voor de feestgangers onder ons: we hebben hier geen op- of uitstaphalte,’ roept opa als grap door de microfoon, ‘we zijn al genoeg verkleed in deze KLM pakjes.’
‘Nou,’ zegt Mo ‘heb ik weer, net als ik plassen moet, vliegen we boven de carnavalsvereniging.
Lekker voor de mensen die aan het feestvieren zijn.’
‘Ha, ha, ha,’ lacht Floor, ‘ik zie het al tegen de ramen spetteren.’
De andere kinderen kun je wegdragen van het lachen.
‘Nee, echt niet,’ zegt opa en hij legt uit: ‘tijdens het doortrekken van de WC in het vliegtuig zuigt het toilet alles in de pot op.
De menselijke uitwerpselen, zoals dat zo mooi heet, komen terecht in een grote cassette.
Daar zit vloeistof in die de uitwerpselen chemisch afbreekt.
Zodra het vliegtuig is geland wordt de cassette eruit gehaald en een nieuwe lege geplaatst.’
‘Toch valt er nog wel eens iets naar beneden,’ weet Jamie te vertellen, ‘laatst in Limburg hebben inwoners nog verteld dat er neerslag van gele urine in de tuinen en op huizen terecht kwam.’

‘Dat komt,’ zegt opa, ‘doordat systemen van het vliegtuig, zoals het landingsgestel en de wielen, nogal eens vloeistof lekken die op grote hoogte vastvriest aan de romp van het vliegtuig.
Bij het dalen van het vliegtuig ontdooit dat ijs en kan de vloeistof in woonwijken terecht komen.’
‘Dus de feestvierders kunnen rustig naar buiten blijven kijken?’ vraagt Floor.
‘Zeker weten,’ zegt opa, ‘maar hoe is het met mijn co-piloot Mo, heb je het nog naar je zin?’
’Jawel,’ zegt Mo, ‘alleen maak ik mij zorgen of alles goed komt met dit avontuur.’
Opa zegt: ‘Dat is nu echt Mo, altijd bezorgd om anderen.
Maak je niet druk vriend, opa zorgt ervoor dat dit avontuur goed gaat aflopen.’ ‘Maar hoe weet je dat?’ vraagt Yorick, ‘het avontuur is toch nog aan de gang.’
‘Tja,’ zegt opa, ‘maar ik heb dit boek uiteraard al eens eerder gelezen.’
De vier kijken elkaar aan en schudden langzaam hun hoofd van links naar rechts.
Zal dit avontuur dan echt allemaal een droom zijn?
‘Kom op,’ zegt opa enthousiast, ‘we vliegen hier vandaan even over de Bronsweg.’
‘Wat is daar te zien opa Ger?’ vraagt Jamie.
‘Ik weet het al,’ zegt Floor, ‘daar is de Wind in de Wilgen.
Een koffie- en theeschenkerij.
Een prachtig houten huis, in de vorm van een honingraat, met aangebouwde serre waar ik met papa en mama onder een dak van druiven en abrikozen wel eens een kopje thee drink.
Er is een leuk terras bij waarbij je in de boomgaard zit.
Mama maakt bij mooi weer vaak hele mooie foto’s van de unieke tuin met mooie rivierloopjes en aparte planten en bloemen.
Moet je gewoon eens heen gaan met je ouders’ volgens Floor en ze glundert er helemaal bij.
‘Oh, dit gaat leuk worden,’ roept Yorick, ‘we vliegen in de richting van het Belevenissenbos aan de Houtribweg, gelegen in het Zuigerplaspark.’
‘Zeker weten,’ zegt Mo, ‘daar kun je echt de hele dag spelen als je wilt.
Het is het grootste, avontuurlijkste en meest leerzame speelbos van Nederland.
Er zijn talrijke mogelijkheden om heerlijk bezig te zijn in de vrije natuur.

Er is een twee kilometer lange waterloop met eilandjes, fietscrossbaan, zandbulten, stormbanen en een parcours dwars door het bos met survivalhindernissen.’
‘De stormbaan op het open veld van deelgebied Meander is fysiek zwaar en heel geschikt voor onderlinge wedstrijden,’ weet Yorick te vertellen.
Jamie zegt: ‘Voor geocaching (schatzoeken met behulp van GPS) zijn twee ‘multi caches’, een route voor beginners en een route voor gevorderden.
Beide routes zijn voorzien van leuke opdrachten en fantasierijke verstopplaatsen.’
‘Met de kano is de rondgaande waterloop een heuse expeditie.
De route sluit aan op de Zuigerplas (12 ha) en de kanoroute aldaar.
Er is geen kanoverhuur in Het Belevenissenbos.
Bovendien is er van alles te leren over de natuur,’ een aanrader volgens Mo.
‘Waar vliegen we nu heen?’ vraagt Jamie.
‘Ik denk richting Houtribstrand,’ antwoordt opa, ‘ik wil toch ook nog wel even kijken naar het grootste strand van Lelystad.
Het heet eigenlijk het Houtribhoekstrand.

Kempenaar 2644
8231 CL Lelystad
Plan je route