Zomer 1971

"Welke etage is nu van jullie?" vroegen mijn oud-collega's.
Ze waren alle zes helemaal uit Rotterdam naar deze vlakte met nieuwbouwhuizen gereden en we stonden nu voor ons nieuwe huis in Lelystad.
"Eh , eigenlijk zijn ze allemaal van ons" zeiden we een beetje verlegen. Ja, het was best wat overdreven voor ons tweetjes: drie verdiepingen met ruime kamers en een tuintje.
We kwamen uit een schattig mini-huisje in Kralingen , ik denk er nog steeds met warmte aan terug. Vlak bij het Kralingse bos , de plassen en , ook niet onbelangrijk, binnen tien fietsminuten in de Bijenkorf , het theater , de Doelen ,de bioscoop.
En dan nu dit avontuur. Want zo zagen we het wel.
Als het niet bevalt , gaan we gewoon ergens anders heen , was de gedachte.
Maar mijn man verloor zijn hart aan de polder en wilde nooit meer weg.
En ik ben langzamerhand ook gaan houden van de ruimte , het water , de "boerderijen verspreid door het land", de stilte maar vooral de eindeloze luchten.
47 jaar wonen we er nu , al lang niet meer in dat eerste huis met drie verdiepingen maar nog steeds in Flevoland.
We blijven.

Lelystad
Plan je route